loesinazie.punt.nl
Laatste reacties
    Abonneren
    Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
    Laatste artikelen
    Welkom op Loesinazie.punt.nl!!
     
    In september 2005 nam ik mijn rugzak, stapte in het vliegtuig naar Bangkok, om de wereld te ontdekken. Onderstaande reisroute is het resultaat geworden van 7 maanden door Azië reizen. Een deel van mijn fantastische, en soms moeilijke, belevenissen kun je lezen op dit weblog.
     
    De reis begon in Thailand, en ging noord naar Laos. Dat land heeft op mij het meeste indruk gemaakt, ik heb er genoten. Vanuit Laos ging ik via Thailand naar Cambodja, een land waarvan ik vond dat de recente oorlog en armoede goed voelbaar was. Via Vietnam ging ik terug naar mijn favoriet Laos (het groene lijntje) en terug richting Bangkok. Van daaruit bracht een vliegtuig me naar Delhi, India, waar ik nog 2 weken rondreisde alvorens na 4 maanden onderweg te zijn geweest naar Nederland te gaan.
     
    Dit was slechts een bezoek van een maand, want 1 maart 2006 vloog ik samen met Rob (die ik eerder in Thailand had ontmoet) terug naar India, Mumbai. We reisden 6 weken door het mooie Rahjastan, en vlogen vanuit Delhi naar Colombo in Sri Lanka. Ik was al eerder in Sri Lanka geweest, en vond dit tweede bezoek van een maand weer absoluut de moeite waard. Wat een prachtig land wat veel te bieden heeft! Als prachtige afsluiter gingen we 9 dagen relaxen op de Malediven, om te genieten van heerlijk eten, witte stranden en een ongelofelijk mooie onderwaterwereld. Zo hebben we in nog eens 3 maanden reizen veel beleefd!
     
    De reisverhalen en tips zijn per land beschreven, je kunt ze vinden door op de naam van het land te klikken. Ik wens je veel leesplezier!
     
    Update 2013: Het reizen is nooit meer gestopt... Lees verhalen over de rest van de wereld op Loesopreis.punt.nl
    Lees meer...
    Tips en trucs voor een bezoek aan Bangkwang Prison Bangkok
     
    In 2005, 2006 en 2010 heb ik een aantal keer een bezoek gebracht aan Nederlanders in de Thaise gevangenis. Dit heeft erg veel indruk op me gemaakt.
     
    Vanwege de vele reacties die ik al jaren krijg op mijn Bangkwang-verhalen, heb ik hier een overzicht gemaakt van de tips en trucs voordat je op bezoek gaat in deze gevangenis. Degene die je bezoekt zal er heel blij mee zijn, en ook voor jezelf is het een ervaring. Als je op bezoek bent geweest, hoor ik graag wat je ervaringen zijn, zodat ik deze informatie actueel kan houden. 
     
    Wie kun je wanneer bezoeken?
    Toen ik in 2005 voor het eerst een bezoek bracht, stond hier een lange lijst namen. Gelukkig zijn inmiddels bijna alle Nederlanders vrij gekomen. En hopelijk komen er geen meer bij.
     
     
    Op dinsdag en donderdag
    Liyan Yang, Building 6 --> is van Chinese afkomst en heeft in Nederland gewoond. Hij spreekt beter engels dan nederlands.
     
    Op maandag en woensdag
    Willem Knoppien, Building 2
     
    De bezoeken aan Willem Knoppien worden gecoördineerd door Johan Combé. Hij woont in Thailand. Meld je bij hem aan als je een bezoek wilt brengen. Per dag mag de gevangene 1 keer bezoek ontvangen, dus zorg dat jij zelf of een ander niet voor niets bij de gevangenis aankomt.
    Stuur dus altijd eerst een e-mail naar johan_com@hotmail.com(Let op: Een _ tussen johan en com)
    Meer informatie op de website van Willem Knoppien: https://sites.google.com/site/willemknoppienbangkok/home
     
    Laatste update: 2011
    Per dag mag een gevangene 1 keer bezoek ontvangen.
     
    Let op, rond of op feestdagen, bijvoorbeeld rond kerst en nieuwjaar, is de gevangenis soms niet open voor bezoekers. Hoe je aan deze informatie kunt komen weet ik niet, ik had het toevallig via andere bezoekers gehoord.
     
    Wie je niet meer kunt bezoeken omdat ze zijn vrij gekomen:
    Adrian --> Vrij gekomen op 28 april 2011
    Eddy Tang --> Vrij gekomen in december 2010
    Rien Parlevliet --> Vrij gekomen op 9-9-2010
    Hans Zegers --> Vrij gekomen op 22-10-2008
     
    Wanneer er naartoe te gaan?
    Van maandag t/m donderdag kun je op bezoek. Een bezoek duurt 45 minuten. De bezoektijden beginnen om 9:00, 9:45, 10:30, 11:15 en 13:45. De aanvraag voor een bepaalde tijd moet minimaal 30 minuten voor de aanvang van een bezoekronde worden ingeleverd.
    Hoe er te komen? Neem de boot op de Chao Praya River, richting Nonthaburi, halte 30 (dat is de eindhalte). Vanaf Kao San Road is het 30-45 min varen, en kost 13 bath. 
    Als je uitstapt, loopt je richting de klokkentoren. Rechtdoor, na 50 mtr 1e straat links. Na 200 meter zie je rechts de gevangenis. Loop verder door, tot je aan de linkerkant (na de tennisbaan) oranje stoeltjes ziet.
    Adres: Thanon Nonthaburi, Bangkok. Locatie op Google Maps.
    Met de taxi kun je ook gaan, kost enkele euro's.
     
    Eerst zie je de gevangeniswinkel, dan het kopieerapparaat en restaurant, daarna het loket waar je een briefje krijgt. Op dat briefje schrijf je je naam, en de naam en building nummer van de gevangene. Bij de vraag wat je relatie tot de gevangene is, kun je schrijven 'family'. Laat voor 1 bath een kopie van je paspoort maken (of neem zelf een kopie mee). En wacht tot iedereen om 9:30 naar de overkant van de straat gaat. Volg de menigte of vraag even na, je komt makkelijk binnen.
     
    Wat neem je mee? Niets, behalve je paspoort, wat geld, pen en papier. En een briefje met de naam en building van wie je wilt bezoeken. Alles wat je bij je hebt moet je inleveren, en wordt in een kluisje bewaard. Een pen en papier mag je mee naar binnen nemen, zodat je een telefoonnummer kunt opschrijven van iemand die je voor de gevangene kunt bellen, of een boodschappenlijstje als je wat voor ze wilt kopen.
     
    Kleding: Mannen moeten er rekening mee houden dat ze een lange broek dienen te dragen. Ik heb gezien en gehoord hoe mannen in korte broek niet binnenmochten, en eerst nog naar de markt moesten om een broek te kopen. Voor een vrouw geldt deze regel voor zover ik weet niet, maar zorg ervoor dat je goed gekleed gaat. Een meisje wilde een keer met me mee in een rokje en een topje. Ik heb haar toen toch maar even geadviseerd om een broek en shirt aan te trekken.
     
    Dan sta je binnen... Lever je spullen in, ga door het detectiepoortje, laat je zonodig fouilleren (dit is meer voor het idee dan serieus) en loop door een grote stalen deur het terrein op. Loop helemaal naar achteren waar je bij de balie je briefje mag inleveren. Dan is het wachten op een krukje, tot de gevangenen binnen komen. Ze kijken zoekend wie er voor ze komt, noem dus de naam van wie je nodig hebt (Hans moest de eerste keer 3 keer op en neer lopen voordat ik wist dat hij het was met wie ik wilde praten).
     
    Tijdens het gesprek: Stel vragen, en vertel ook vooral over jezelf. Ze vinden het leuk dingen over Nederland te horen, en wat er in de wereld gebeurt. Laat het op je afkomen, en wees niet bang dat het gesprek niet 'loopt'. Het gaat erom dat je er bent!
    Vraag wat je gesprekspartner nodig heeft aan levensmiddelen uit de gevangeniswinkel! Dan kun je dat achteraf voor ze kopen.
     
    Pakket opsturen in postkantoor Bangkok
    Je kunt voor een gevangene eten of spullen uit Nederland meebrengen. Ik had bijvoorbeeld drop en tijdschriften meegenomen. Toen ik in de gevangenis iets wilde afgeven, werd ik van het kastje naar de muur gestuurd, maar overal zeiden ze de spullen niet te kunnen doorgeven. Toen heb ik vanuit een postkantoor in Bangkok voor een paar euro een pakketje laten maken en dit opgestuurd. Had er ook nog lekkere dingetjes uit Thailand zelf in gedaan. Het is ook echt aangekomen.
    Update: In juli 2012 heb ik vernomen dat alleen brieven of aangetekende pakketjes met tijdschriften worden geaccepteerd. Iets anders opsturen heeft nu blijkbaar geen zin. Het afgeven van spullen wordt nu ook niet geaccepteerd.
    Het adres:
    "naam geadresseerde en gebouwnummer"
    117 Nonthaburi Road
    Suan Yai Nonthaburi
    11000 Thailand
     
    Voedselpakket maken in de gevangeniswinkel
    Bij de gevangenis is een winkel. Je kunt aan degene die je bezoekt vragen wat hij graag wil hebben uit de winkel, en dit voor hem kopen. Meestal is dat bijv fruit, rijst, sigaretten, koekjes, drinken. Alles wat ze krijgen, hoeven ze niet meer te kopen en is dus een welkom extraatje. In dit winkeltje schrijf je op een briefje wat je wilt bestellen, met de naam en building nummer erbij, en betaal je voor wat je hebt uitgezocht. Dan maken zij een pakket dat de volgende dag wordt bezorgd. Als je sigaretten wilt kopen, zeg dit dan bij de kassa (keuze tussen malboro en een goedkoop Thais merk). Dit is de meest snelle en betrouwbare manier om een Nederlander (of meerdere, je kunt zoveel pakketten sturen als je wilt) blij te maken.
    Update juli 2012: Het kopen van spullen in de gevangeniswinkel is nog steeds mogelijk. Dit is nu de beste manier om iets voor de gevangene te doen.
     
    Een e-mail sturen naar de gevangenis
    De gevangenen hebben geen toegang tot internet, maar je kunt hen wel een e-mail sturen. Deze wordt ontvangen door het personeel van de gevangenis, en wordt uitgeprint voor degene aan wie je hebt gestuurd (alleen tekst, dus geen foto's toevoegen). Zij kunnen ook een brief terug schrijven die per e-mail wordt verstuurd. Ik heb diverse e-mails verstuurd, en ook enkele reacties gehad. Via mail heb ik mijn bezoeken in 2010 aangekondigd, zodat zij konden aangeven of ze iets nodig hebben wat ik uit Nederland kan meenemen. Het e-mailadres is: bangkwang_bkprison@ hotmail.com. Schrijf in de onderwerpregel de volledige naam en gebouwnummer van degene voor wie de e-mail is bestemd.
     
    Extra informatie
    Tijdens een van mijn bezoeken heb ik een Canadese juriste ontmoet die al jaren regelmatig op bezoek gaat bij gevangenen. Zij heeft een website met informatie en een blog http://thailandprisonersupport.org/
    Lees meer...
    Alles over de gevangenis in Bangkok
     
    In 2005, 2006 en 2010 heb ik een aantal bezoeken gebracht aan Nederlanders in de beruchte Bangkwan Prison in Bangkok. Dit heeft ontzettend veel indruk op me gemaakt. Lees hier mijn ervaringen, en de tips als je zelf ook een bezoek wilt brengen, wat voor een gevangene een zeer welkome afleiding is van de dagelijkse ellende in de gevangenis.
     
    Klik hier om meteen naar de namen, openingstijden, route en tips te gaan, handig als je zelf ook een bezoek wilt brengen aan een Nederlander in de Thaise gevangenis.
     
    Gevangenis in Thailand
    In Thailand is heel veel moois te zien; tempels, natuur, gastvrije mensen, witte palmstranden, heerlijk gevarieerd eten. Vele redenen om op en top te genieten van je vakantie!
     
    Ik heb echter ook een andere kant van Thailand gezien. In de beruchte Bangkwang Prison in Bangkok zitten een aantal Nederlanders vast. Voornamelijk omdat zij ervan worden verdacht iets met drugs te maken te hebben. In de ogen van de Thai is het erger om in drugs te handelen, dan iemand te vermoorden. Met moord doe je 1 persoon kwaad, en met drugs de hele beschaving. Vanuit dat oogpunt hangt je, als je wordt opgepakt vanwege drugszaken, levenslang of doodstraf boven het hoofd.
     
    Toen ik jaren geleden iets las over deze gevangenis, en hoorde dat je Nederlanders kunt bezoeken, wist ik dat ik dat ooit wilde doen. Geen idee waar Thailand lag, maar als ik er zou komen wilde ik een bezoek brengen.
     
    En dat is wat ik inmiddels een aantal keer heb gedaan. Zonder zelf een oordeel te vellen over de reden waarom een persoon gevangen zit, en of hij wel of geen steun verdient, heb ik bezoeken gebracht. Iemand die iets doet wat niet mag, moet gestraft worden, is mijn mening. Wat die straf moet zijn, daar heeft ieder zijn eigen idee over, maar wat ik weet van de gevangenen in Bangkok vind ik niet juist. Voor (vermeende) drugssmokkel kun je in Thailand 100 jaar gevangenisstraf krijgen, wat zoveel betekent als in werkelijk mensonterende omstandigheden verblijven tot de laatste dag dat je leeft.
     
    En dat is wat me raakt. Iemand kan een ernstige fout maken en moet de gevolgen daarvan dragen. Het leven in deze gevangenis is echter bijna niet draaglijk. De gevangenen omschrijven het als een echte hel. Als je weet dat je de rest van je leven in die hel moet verblijven, waarom zou je dan nog verder leven?
     
    Om de gevangenen een hart onder de riem te steken, en hulp te bieden door voedsel te geven, ben ik een aantal keer naar de gevangenis te gaan om met hen te praten. Zij zitten echt te wachten op een bezoekje, omdat daardoor de dag, week of maand een beetje afwisseling krijgt. Ik vond het heel veel waard om te zien hoe dankbaar die nederlandse mannen waren dat ik een paar uurtjes met hen kwam praten.
     
    Ik voelde me zeer betrokken bij de ellende waarin zij zitten, terwijl ik vrolijk de wereld heb rondgereisd. Als je ook graag een gevangene wilt verblijden door een bezoek te brengen, raad ik je van harte aan om daar tijdens je reis een paar uurtjes tijd voor vrij te maken. Het is heel spannend als je de eerste keer een bezoekje brengt, maar uiteindelijk vond ik het niet eng en verliep het heel goed.
     
    Lees mijn tips en trucs voordat je op bezoek gaat. Wil je meer weten, dan ben je bij mij aan het goede adres. Ik beantwoord graag je vragen, dus stuur gerust een mailtje!
     
     
    Verslag 1e bezoek, september 2005
    HELP!!
     
    Dit is de beste omschrijving van de noodkreet van Hans Zegers, die in de Bangkwang Prison in Bangkok zit. Sinds een jaartje of 3 brengt hij zijn dagen door in een cel van 4 bij 8, met 35 gezellige medegevangenen. Om 7 uur 's morgens mag (moet!) hij naar buiten, om geen fris luchtje te scheppen, om met 1000 mensen op een iets te klein terrein de dag door te brengen. Hoe die dag eruit ziet, heeft Hans me in bijna 2 uur tijd precies kunnen beschrijven, maar nog kan en wil ik me niet voorstellen hoe het echt is...
     
    Goed, waar te beginnen met vertellen wat ik deze dag heb gedaan... Hoe een gesprek van 2 uur samen te vatten, hoe de indruk die het op mij maakt duidelijk te beschrijven, hoe de boodschap die Hans de wereld in wil sturen over te brengen...? Dit wordt een heel lang verhaal, maar het is de moeite van het vertellen en lezen waard. Ik heb Hans beloofd hem de wereld in te brengen, dus dat zal ik doen ook! Elke bezoeker, elk kaartje, of elk pakketje dat hem dit oplevert, is voor hem een niet te beschrijven vorm van geluk!
     
    Wat vooraf ging
    In Thailand zitten op dit moment zo'n 15 Nederlanders in de gevangenis vanwege vooral drugssmokkel of beschuldiging daarvan. Bangkwang Prison is een gevangenis in Bangkok, waar een aantal van hen een (levens)lange straf uitzitten, of de doodstraf hebben. Toen ik jaaaren geleden hoorde dat je deze gevangenen kunt bezoeken, wist ik zeker dat ik, mocht ik ooit in Thailand komen (had toen geen idee waar dat lag) ik deze gevangenen zou bezoeken. Voor vertrek heb ik veel verhalen en uitleg gelezen op internet, en met ' ervaringsdeskundigen' gemaild. Ook al verklaarden familie en vrienden me voor gek, voor mij stond vast: ik ga! En zo geschiedde.
     
    Mijn verhaal
    Het is 5:30 als mijn wekker gaat. Tijdens een ontbijtje met yoghurt en vers fruit bereid ik me voor op wat komen gaat: een ontmoeting met 1 van de drie gevangenen die je op donderdagochtend kunt bezoeken. Ik weet niet goed wat ik kan verwachten, ga af op de gehoorde verhalen, maar weet wel dat het helemaal niet eng is. Naast me aan het tafeltje begint een Duits meisje een gesprek. ' Wat, je gaat naar een gevangenis? Om een gevangene te bezoeken? Mag ik mee?' Tuurlijk Catherine, hoe meer zielen, hoe meer vreugd voor de gevangenen. Echt letterlijke vreugd, onmisbare vreugd, zo blijkt later...
     
    Samen gaan we op pad, de gevangenis is makkelijk te vinden. Ik tref er ook Marcel, van wie ik wist dat hij ook op bezoek ging vandaag. Dus toen waren we met 3. Ik had lastige bureaucratische toestanden verwacht met lang wachten, papieren invullen en paspoorten laten zien. Maar het ging erg soepel, het was flink druk met vooral Thai die hun mannen en zonen gingen bezoeken. We besloten dat Catherine op bezoek zou gaan bij Adriaan, Marcel bij Rien Parlevliet en ik bij Hans Zegers. Het was erg raar om de gevangenis in te lopen, en te weten iemand voor je te hebben die daar 'woont'.
     
    Stel je voor: een lange gang met veel krukjes, bij elk krukje een telefoon. Als je gaat zitten, kijk je tegen glas en tralies aan. Twee meter voor je zijn ook weer tralies, en daarachter zo'n zelfde telefoon. Zo praat je met de gevangene. We zaten zenuwachtig gedrieën naast elkaar, wetende dat de gevangenen werden opgeroepen. Hans kwam voor me zitten, we keken elkaar aan, en ik wist dat dit nog wel eens een 'gezellig' gesprek zou kunnen worden. Een gewone man, blond haar, knalblauwe ogen, en wel in voor een praatje. In de telefoon pratend deden we beide ons best het ijs te breken. Wat in godsnaam zeg je tegen iemand die 100 jaar gevangenisstraf heeft gekregen, en er pas 3 heeft opzitten?
     
    Spontaan als we beide waren, kletsen we over van alles. Hoe het leven binnen is, hoe het leven buiten is, wat ons werk is (was), wat onze toekomstplannen zijn, hoe hij zijn dagen doorbrengt in de gevangenis, hoe ik mijn dagen doorbreng op reis, hoe Hans daar verzeild is geraakt, hoe zijn gezondheid is, hoe hij zich geestelijk goed houdt, en nog veel meer!
     
    Hans vertelt veel, heel spontaan. Ik vraag hem van alles, hij vraagt evengoed van alles aan mij. Elke zin die ik te horen krijg maakt indruk, is onvoorstelbaar, ongelofelijk, onwerkelijk, maar toch is het echt zo dat hij in dat leven zit. Hij praat in de 'je-vorm' i.p.v. over 'ik'. Logisch, ik zou ook dit alles buiten mezelf neerzetten.
     
    Het verhaal van Hans
    'Hoi, ik ben Hans, leuk dat je er bent. Wat maakt dat je hier verzeild bent geraakt?' Ik leg hem mijn verhaal een beetje uit, en voel me al meteen raar bij de woorden dat ik hier ben om lange tijd vakantie te vieren. Hans vindt het echter geweldig om te horen, is heel blij voor me. 'Elk contact met de buitenwereld is belangrijk. Je leeft hier helemaal in je eigen wereldje, een afschuwelijke wereld. Ik leef bij de dag. Ik wil niet verder kijken dan de volgende dag. Elke dag is hetzelfde als de vorige, en je weet dat de volgende gelijk zal zijn. Af en toe leef je een beetje op, als je onverwachts bezoek krijgt, of een brief. Dat is zo belangrijk, daar ben je dan heel blij mee. Even weer Nederlands praten, want hier is het alleen maar engels. En wat andere verhalen horen. Hier is alles hetzelfde, het is fijn om weer eens een normaal gesprek te hebben. Dan heb je weer wat om over te praten.' Gedurende ons gesprek merk ik inderdaad hoe Hans vertelt over mensen die al eerder bij hem op bezoek zijn geweest, post die hij heeft ontvangen, zo belangrijk is contact! 
     
    'Hoe het leven hier is? Je slaapt met teveel mensen in een cel, je hebt 50 cm ruimte voor jezelf. Slapen doe je op dekentjes die je hebt gekocht. Ach, het went, op het beton slapen. Slapen doe je niet echt, er zijn altijd felle lampen aan dus het is helemaal licht. Ik heb wel eens nachtmerries, maar meestal kom ik niet verder dan mijn REM-slaap. Er lopen ratten, muggen, kakkerlakken zo groot als een vuist, en het is bloedheet. 's Morgens om 7:00 moeten we de cel uit, naar buiten. Door het terrein loopt een groot riool, waar water uit de rivier door stroomt. Daar moet je je in wassen. Bepaald niet hygiënisch, maar er is geen keus. Ik heb nogal een dunne huid en veel last van uitslag. Het eten dat we krijgen is een beetje rijst en iets van soep, en dat voor een hele dag. Niet een maaltijd waar je van kunt leven, dus we koken zelf. Nou ja, koken, we hebben iets van een vuurtje en een pan, daar roerbakken we wat in. Eten moet je zelf kopen. Het vlees is van heel slechte kwaliteit, alles eigenlijk. Maar je moet iets.'
     
    'Geld, haha, praat me niet over geld. Ik krijg via de ambassade een lening van de Nederlandse staat, die ik, mocht ik ooit vrijkomen, met rente moet terugbetalen. Ik heb 3 euro per dag, en dat is te weinig om van te leven. Maar het moet. Gelukkig komen er af en toe pakketten met eten uit Nederland, of van bezoekers zoals jij. Het is hier zo corrupt als maar zijn kan. Contant geld is verboden in de gevangenis, maar je hebt het toch nodig om de bewakers om te kopen. Als je iets van ze gedaan wilt hebben of iets in ontvangst wilt nemen, willen ze geld zien. Die mannen moeten ook van een veel te laag loon leven, ze kunnen zelf niet rondkomen dus halen hun inkomsten bij ons. Trouwens, wij als blanken worden ook hier als de mensen met een dikke portemonnee gezien. Net zoals in de buitenwereld, waar blanken voor rijk aangezien worden. Terwijl we net zo min of nog minder hebben dan wie dan ook hier!'
     
    'Sporten? Ik probeer af en toe wat hard te lopen, maar doe dat maar eens in 35 graden op een terrein zo groot als een voetbalveld, met een paar gebouwen en 1000 man erop. Soms 's morgens heel vroeg lukt dat wel. Mijn schoenen waren versleten, en een tijd geleden heeft iemand uit Nederland me schoenen opgestuurd. Nu kan ik weer goed lopen, heerlijk!'
     
    'Mijn verdere bezittingen... ik heb een paar shirts en een paar korte broeken... verder... tsja. Niet echt iets. Oh ja, pennen en papier. Een vriendin uit Holland heeft me eens een cd-speler opgestuurd. Ik moest 20 euro betalen om die te mogen ontvangen, maar ik had 'm! 2 maanden geleden is er een grote zoekactie gedaan en alle apparatuur in beslag genomen. Ik heb mijn cd-speler kunnen verstoppen, dus ik heb hem nog! Gelukkig, want anders had ik voor niks zoveel geld betaald.'
     
    'En al die ellende vanwege een paar pilletjes'. Voor mijn bezoek wist ik niet waar Hans voor zat, maar wel dat het iets met drugs was. Het deed er voor mij ook niet toe wat hij had gedaan en of hij wel of niet schuldig is. Feit is dat hij een te gigantisch zware straf heeft gekregen, waar letterlijk en figuurlijk niet mee te leven is. Om het leed van dat leven iets te verzachten, ging ik op bezoek.
    'Tsja, ik was naief', begint de uitleg waarbij hij rood kleurt. 'Ik was 2 weken op vakantie in Thailand, en werd verliefd op een Thais meisje. Later ging ik terug naar haar, en we hadden een fijne tijd samen. Vlak voor vertrek kwamen er twee mannen met een pistool in mijn hotelkamer. Ze gaven me een pakje, en zeiden me dat mee het vliegtuig in te nemen en ergens te dumpen. Als ik dat niet zou doen, dan wisten ze mijn broer wel te vinden... Die zat op dat moment ook in Thailand, en de mannen wisten exact te vertellen waar. Ik heb het pakje meegenomen, en ben op het vliegveld gepakt. Het was een complot, waar ook het Thaise meisje in zat. Er zaten amfetaminepillen in het pak, met een waarde van zo'n 1500 euro.'
    Het gearresteerd worden is het begin van alle ellende, en is al ellende op zich. 'Je wordt gearresteerd, en iedereen die achter je door de douane gaat mag gewoon doorlopen. Daar wordt niet meer naar omgekeken. Je wordt afgevoerd naar een donkere cel waar je twee weken moet zitten. Als je naar de gevangenis gaat, worden er grote ijzeren ringen om je voeten gebonden, met een ketting ertussen die aan elkaar wordt gelast.' Het valt me op hoe Hans dit vertelt zonder emotie, alsof het hem niet zelf is gebeurd maar hij een film beschrijft die hij vorige week gezien heeft. Ik vraag hem maar niet wat het op dat moment met hem deed... Dit is de verklaring van Hans, en nog steeds doet het er voor mij niet toe of het de waarheid is. Het is zijn waarheid, en het is allemaal al erg genoeg.
     
    'Ik heb er niks aan als mensen zielig gaan lopen doen. Ik vind het leuk als je wat vertelt, de laatste nieuwtjes enzo. Ik hoorde dat het in Nederland niet helemaal lekker loopt de laatste jaren, dus daar hoef ik niet echt voor terug te komen', grapt Hans. We lachen wat om de regering, dat tegenwoordig iedereen daar in kan komen en dat hij dat dan ook wel een zal gaan doen als ie vrij komt. 'Vroeger was ik hulpverlener. Ik werkte met tienermoeders, en heb nog meer verschillende dingen gedaan. Als ik hier ooit uitkom, zal ik zeker weer hetzelfde werk gaan doen, want dat is het helemaal voor mij.' Als we komen op het feit dat de Nederlandse gevangenissen een hotel worden genoemd, weet Hans dat de gevangenen in Nederland in een wel vijfsterren hotel zitten. Hij heeft namelijk zelf in een gevangenis gewerkt, dus weet precies hoe het reilt en zeilt. Hij zou er alles voor over hebben om met iemand in Nederland te ruilen...
     
    Bij de gevangenis is een winkeltje waar je spullen en eten kunt kopen voor de gevangenen. Als ik Hans vraag wat hij nodig heeft, schiet hij in de lach. 'Alles! Ik heb niks, en kan alles gebruiken. Wat ik nodig heb moet ik kopen, en daar heb ik geen geld voor, dus wat ik krijg is mooi meegenomen. Maar ik reken nergens op, en dan valt het altijd mee als ik iets krijg.' Met in mijn achterhoofd de goede-doelen-kas wil ik toch echt letterlijk van hem weten wat hij kan gebruiken. 'Nou ja, als je het zo vraagt... ik weet niet hoe groot je portemonnee is natuurlijk...' Ja Hans, groter dan die van jou! 'Koffie en koffiemelk, altijd lekker. Scheerschuim, altijd nodig. Sigaretten ook. Ik heb 32 jaar van m'n leven niet gerookt, maar hier kom en wil ik er niet vanaf. Een sigaret is nodig voor de rust, de ontspanning. Bananen, ander fruit, etenswaren, alles.' Na mijn bezoek heb ik in de gevangeniswinkel samen met Marcel en Catherine drie flinke pakketten gemaakt, waarmee ze weer heel eventjes vooruit kunnen.
     
    Als hulpverlener en aankomend therapeut is mijn vraag hoe Hans niet gek wordt. Hoe hij in godsnaam zijn lichaam en geest overeind houdt. 'Moeilijk, maar het lukt. Ik heb altijd al last van bronchitis, en dat wordt hier niet minder. Er is een Engelsman die is helemaal doorgedraaid. Die loopt de hele dag naar peuken te zoeken op de grond. Wat dat betreft gaat het met mij wel. Je denkt niet verder dan 1 dag, en haalt alles uit kleine dingen.'
    Ongelofelijk, wat een kracht... wat een doorzettingsvermogen... zonder enig uitzicht op ook maar enige vorm van toekomst, en levend in deze omstandigheden, jezelf in leven zien te houden... hoe zit het eigenlijk met die toekomst? Ik ben niet zo thuis in juridische zaken, en heb niet onthouden hoe het precies zat met gratie en rechtszaken. Wel is me duidelijk dat Hans voorlopig nog vast zit. 'Je kunt gratie krijgen als je 8 jaar zit, en dan duurt het 2 jaar voor alle administratie daar omheen rond is. Ik zit nu al 3 jaar, dus op z'n vroegst over 7 jaar gaat dat gebeuren.' Denken aan toekomst heeft weinig zin, de dag van vandaag is belangrijker.  
     
    Hoe is het contact met de medegevangenen? 'Er lopen gestoorden rond hier. Mannen die vrouw en kinderen in stukken hebben gesneden en in de rivier hebben gegooid, er zitten er voor verkrachtingen, drugs, moord. Er zijn er die levenslang hebben omdat ze 20 moorden hebben gepleegd, waarvan 10 hier binnen. Als ze toch levenslang hebben maakt het ze meer uit. Verder zijn er allerlei clubjes. Ik trek naar de westerlingen toe, logisch. De Chinezen zijn met gokken bezig, de Nigerianen zijn van de drugshandel, de Birmezen werken alleen maar. Werken mogen wij als buitenlanders niet, we hebben tenslotte geen werkvisum. Zou ik ook niet willen, het werk dat ze doen is niet prettig. '
     
    Bangkwang Prison ziet er niet uit alsof je er makkelijk uit komt. Toch zijn er ooit wilde ontsnappingsverhalen. Vanuit een gevangenis vlakbij blijken pas geleden 2 gevangen te zijn ontsnapt. Een bezoeker had pistolen mee naar binnen genomen, maar de gevangenen iedereen uit de weg hebben geruimd die op hun pad stond, en ze zijn vertrokken. Niet meer teruggevonden ook. Als weer gepakt worden, krijgen ze de doodstraf, terwijl je in Nederland dan gewoon weer braaf terug moet naar je cel. Ik stel met een knipoog voor dat ik bij mijn volgende bezoek 2 pistolen mee zal nemen. Een volgende bezoek gaat er zeker komen, die pistolen zal ik maar achterwege laten... een leven in het vooruitzicht als dat van Hans zie ik niet zo zitten, en de vrouwengevangenis in Thailand schijnt nog veel erger te zijn.
     
    Hans vroeg me nog om zijn broer Fred te bellen. Gelukkig heb ik een goed geheugen, en kon ik zijn nummer na een aantal keer oefenen onthouden. Ik heb de daad bij het woord gevoegd, en ben toen ik terug in mijn guesthouse was meteen gaan bellen.
     
    Hans vindt het heerlijk om bezoek te krijgen. Er komt gemiddeld, over het hele jaar bekeken, eens per maand iemand hem opzoeken. Vaak een backpacker. Het is lekker om dan weer eens Nederlands te praten. Ik zal het bezoeken van Hans dus flink gaan promoten bij jullie Nederlanders die ook gaan reizen!!!!
     
    Verslag 2e bezoek, oktober 2005
    Mijn tweede bezoek aan Hans is een feit. Ik vond deze keer nog spannender dan de eerste, om hoe zijn reactie zou zijn dat ik er weer zou zitten. Balwin vergezelde me om Adriaan te bezoeken. Hans kwam met Adriaan vanuit zijn cel gelopen. Er kwam een mooie glimlach op zijn gezicht toen hij me zag. Hij was zeer blij verrast dat ik hem weer kwam opzoeken. Vorige keer vertelde hij honderduit, en gaf antwoord op de vragen die ik stelde. Nu vertelde ik hem alles over wat ik dit weekend heb gedaan, vooral wat ik voor hem heb gedaan. Je had zijn gezicht moeten zien... Hans maakte geen vreugdedansje van blijdschap, en vanwege de tralies kon hij me niet omhelzen, maar ik weet zeker dat hij in een andere omgeving beide dingen gedaan zou hebben! Het kwam van heel ver, maar ergens in zijn ogen zag ik iets stralen. Heerlijk toch! Daar doe je het toch voor!
     
    Terwijl we vorige week serieus aan de praat waren, hebben we nu vooral gelachen. Om de leuke dingen die ik deze week heb gedaan, de mensen die ik ontmoet heb, het relaxte eilandje waar ik ben geweest. Hans vertelde over de bizarre dingen die hij in Bangkwang ziet; hoe de gevangenen soms gaan vissen, hoe hij lol heeft met Steve en Bobby, zijn maten, en hoe de Thaise ladyboys (mannen verkleed als vrouw) zich gedragen.
     
    Vorige keer heb ik Hans een pakket eten laten bezorgen. Bij de gevangenis is een winkeltje waar ik voor 10 euro een heleboel heb gekocht. Hij was daar erg blij mee, heeft weer wat goed kunnen eten. Ik had pen en papier bij om een boodschappenlijstje te maken voor Hans... hij voelde zich erg bezwaard om me te vertellen wat hij nodig had. Hij heeft ALLES nodig, dus het was heel moeilijk voor hem om te kiezen wat ik hem mag geven. Ik heb hem uiteindelijk zover kunnen krijgen om een lijstje te noemen; Banenen, mango's, sigaretten, koekjes, paracetamol, mars, plakjes kaas... hoe basic kunnen je behoeften zijn?
     
    Verslag 3e bezoek, oktober 2005
    Andere keren ging ik 's ochtends op bezoek, dan mag je 2 uur praten. Deze keer 's middags, het bezoekuur is dan kort en we hebben maar een kwartier gekletst. Hans was zeer blij verrast me weer te zien! Ik had hem een aantal boodschappen van familie door te geven, en hij wilde weten wat ik in het weekend ga doen. Heel apart, hoe oprecht vervelend hij het voor me vond dat ik me een beetje ziek voel. Ach, ik heb alle middelen voorhanden om goed voor mezelf te zorgen, als hij ziek is zijn die middelen er niet.
    Het wordt me steeds meer duidelijk dat ik inmiddels wel een beetje een beeld heb van hoe zijn leven eruit ziet, maar intussen weet ik nog niet de helft van hoe ellendig het is... Er zijn heel veel dingen waar hij niet over praat, logisch. Ik wil het ook allemaal niet weten, het is zo al indrukwekkend genoeg...
     
    Namens Hans en de andere gevangenen doe ik wederom een oproep: 

    "Ga je naar Bangkok, breng dan een bezoek aan Bangkwang!!"
    Het is zo ontzettend belangrijk voor de gevangenen (hoe vaak heb ik dit al gezegd?), je komt heel makkelijk de gevangenis in (hoe dubbel is die uitspraak?), je raakt makkelijk aan de praat want ze willen alles van je weten. Zoals Hans zelf zegt: 'Ik ben geen monster en ik bijt niet, kan ook moeilijk door die tralies'. Ga dus niet alleen naar Kao San Road, the Grand Palace, de weekendmarkt, en andere toeristische attracties, maar neem ook een paar uur tijd om een bezoek te brengen aan Adriaan, Rien, Eddy of Lyiang. Ik ben heel blij dat ik me deze week heb ingezet voor Hans en anderen, ik heb hun week weer een beetje goed gemaakt door te kletsen en ze eten op te sturen. 

    Ik hoor graag van je als je meer wilt weten, als je van plan bent te gaan, of als je nog twijfelt. Ik heb deze week al 4 mensen zover gekregen dat ze met me mee zijn gegaan en er zijn er een aantal die binnenkort gaan reizen en Bangkwang ook op de planning hebben staan. Geweldig!
     
    Verslag 4e bezoek, januari 2006
    Vandaag, op mijn allerlaatste dag in Zuid-Oost Azie voorlopig, heb ik een laatste bezoek gebracht aan Bangkwang Prison. Ook deze keer was ik niet alleen, maar in het gezelschap van Jenny. Haar verslag staat op outofasia.nl
     
    Wederom heeft het bezoek ontzettend indruk op me gemaakt. Ik sprak weer met Hans Zegers, die blij was me na 3 maanden weer te zien. Wat een verrassing dat ik weer voor zijn neus stond! We hebben 2 uur zitten kletsen, hij wilde alles weten over mijn reis en wat ik heb beleefd. Ik vertelde Hans hoe ik heel vaak aan hem gedacht heb de afgelopen maanden. Hij blijkt ook regelmatig aan mij te zijn herinnerd door bezoekers die vertelden dat ze via dit weblog informatie hadden gevonden. Volgens Hans is mijn naam vaak genoemd, dus mijn doel om de Nederlanders in Bangkwang bekendheid te geven, is geslaagd!
     
    Hij wil zijn hartelijke dank uitspreken voor iedereen die hem bezocht heeft. Ook heeft hij een aantal brieven en kaartjes ontvangen, onder anderen van mijn ouders. Daar was hij telkens ontzettend blij mee. Een bezoekje, een kaartje, het is een klein gebaar maar zo ontzettend belangrijk om de dagen, weken, maanden en jaren door te kunnen komen!
     
    Jenny bezocht Adriaan, die natuurlijk ook blij was een praatje te kunnen maken.
     
    Toen het bezoekuur was afgelopen, kwamen er op de valreep 2 Belgische mensen binnen die bij Hans op bezoek wilden gaan. Helaas hadden zij de verkeerde tijden, en waren dus te laat om hem goed te kunnen spreken. Ontzettend jammer, want het was zo goed bedoeld van hen!
    Gelukkig troffen we even later 3 Nederlanders die 's middags op bezoek zouden gaan, dus het was een topdag voor de mannen in Bangkwang. Ik ben heel blij voor ze, want bezoek is ontzettend belangrijk!
     
    's Middags zijn Jenny en ik op bezoek gegaan bij Eddy en Li Yang. Helaas is hun bezoekuur korter en hebben we maar een half uur kunnen praten. Een halfuur dat echter voor hen ontzettend veel waard is! Eddy was zo blij dat we er waren, hij waardeert elk bezoek heel erg, ze hebben het zo hard nodig om even aan de 'dagelijkse sleur' te ontkomen. 3 maanden geleden heb ik hen een pakket eten opgestuurd, en ik vroeg ze of het goed aangekomen was. Dat was inderdaad zo, maar ze hadden natuurlijk geen idee van wie dat pakket afkomstig was. Van mij dus, nu weten ze welk gezicht er bij die verrassing zat. Ik ben blij dat ik ook deze mannen heb gesproken. Blij ook om te kunnen zien hoe hun gezichten, ondanks de omstandigheden, konden stralen toen we elkaar als afscheid toezwaaiden. Ik wens hen en hun naasten ontzettend veel kracht toe!
     
    Iedereen die wel de komende maanden (jaren) in Bangkok is, vraag ik nogmaals om erover na te denken of je een bezoek wilt brengen aan deze doodgewone simpele aardige spontane Hollandse mannen. Wat je van ze te horen krijgt is niet vrolijk, maar laat dat geen drempel zijn om weg te blijven. Het is spannend om met iemand te gaan praten die je niet kent, maar zij weten het ijs wel te breken! Ze zullen een diepe indruk achterlaten, maar voor mij persoonlijk is dat een indruk die me heel veel waard is. Nooit, nooit zal ik deze bezoekjes vergeten. Nog steeds zie ik het als het hoogtepunt van mijn reis van 4 maanden. Als ik iets niet had willen missen tijdens mijn reis, dan was het wel in de ogen kijken van Hans, Eddy, en de anderen...
     
    'Hoe voel je je er zelf onder?' is me meermaals bezorgd gevraagd na mijn gevangeniservaringen. Heel goed, is het antwoord. Ik ben heel blij dat ik deze mensen kan bezoeken. Het doet me realiseren dat ik veel vrijheid heb.
     
    Verslag bezoek februari 2010
    Na een nacht amper slapen vanwege de klamme hitte, ga ik samen met Ronald, zoals afgesproken via e-mail, naar de gevangenis. We gaan op bezoek bij Adriaan en Eddy Tang. Het was erg gezellig. Adriaan babbelt er op los, en Eddy krijgt bijna nooit bezoek dus was heel blij met onze komst. Na afloop geeft Ronald een tas met drop en lekkere dingen voor Adriaan af, en kopen we beide nog wat fruit en drinken voor ze. De heren kunnen hopelijk/ misschien/ waarschijnlijk halverwege 2010 naar Nederland, omdat ze al bijna 10 jaar vast zitten. Daar zijn ze dan op vrije voeten, en moeten een nieuw leven opbouwen. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan, zonder geld of woning, en met een achtergrond waardoor werkgevers hen wellicht niet met open armen ontvangen. Hier kijken ze wel tegenop, maar die nieuwe strijd gaan ze wel aan.
     
    Een bezoek aan Rien Parlevliet een dag later verloopt ook soepel. Ook hij hoopt met Adriaan en Eddy mee naar huis te kunnen. Ik hoop het voor ze!
     
    In het postkantoor maak ik 2 pakketten met etenswaren en kranten die ik uit NL heb meegenomen. Die stuur ik op naar de gevangenis, voor het kleine bedgrag van 4 euro. Wat fijn dat alles zo goedkoop is!
     
    Boeken geschreven door ex-gevangenen in Bangkwan Prison
     
    Tien jaar achter Thaise tralies - Machiel Kuijt
    Levenslang in Thailand - Pedro Ruijzing
    Bangkok Hilton - Sandra Gregory
    The damage done - Warren Fellows



    Lees meer...
    Een aantal backpackers wil niet alleen voor zichzelf op reis, maar ook iets goeds betekenen voor de medemens in een ander deel van de wereld. Onder het mom van vrijwilligerswerk gaan doen, vertrekken velen naar arme landen in Azië, Afrika of Zuid-Amerika.
    Als hulpverlener wil ik ook graag wat voor anderen betekenen, en heb dat op verschillende manieren kunnen doen tijdens mijn reis.
     
    Wat ik heb gedaan
    Ik ben op eigen houtje gaan rondreizen, met het plan om waar ik het nodig vond vrijwilligerswerk te gaan doen of met geld/ materialen mensen te steuenen. Met de 'Actie: Stuur een kaartje!' heb ik onderweg geld ingezameld waarmee ik dit kon financieren.
     
    - Gevangenis in Bangkok: In Bangkwan Prison in Bangkok kun je op bezoek bij Nederlanders die een jarenlange gevangenisstraf hebben. Zij zitten in mensonterende omstandigheden vast, en ondanks dat ze iets fout hebben gedaan (meestal heeft het met drugs te maken), wilde ik ze graag een hart onder de riem steken om door te vechten om te overleven. Als je mijn verhalen leest, vind je alle tips en info die je nodig hebt om een bezoek te brengen. Het is heel makkelijk te doen, en voor deze mensen heel veel waard!
     
    - Landmijn Museum in Siem Reap, Cambodja: Als je naar Ankor Wat gaat, word je vanzelf  geconfronteerd met Cambodjanen die ledematen missen door 1 van de miljoenen landmijnen die in de grond zitten.
     
    - Weeshuis Lighthouse in Phnom Penh, Cambodja
     
     
    Positieve verhalen van anderen
     
     
    Als je georganiseerd wilt gaan
    Lees meer...
    Hij loopt en eet, hij zit en kijkt
    Hij luistert en lacht, een grijns om zijn mond
    Hij is jong en gezond
    Zou je denken, zo het lijkt
     
    Een half jaar geleden, een zwarte dag
    Hard aan het werk, zoals altijd
    Slechts 1 kleine fout, en je bent hem kwijt
    Hoe kon dit gebeuren, wie zei dat dit mag?
     
    Hij heeft geknokt, hij vocht heel hard
    Met resultaat, want hij leeft!
    Hij is er, en beweegt!
    Maar in zijn koppie is het verward
     
    Daar werkt het niet meer zoals het moet
    Alles gaat anders, of het gaat niet
    Dat is helaas wat iedereen ziet
    Wanneer en hoe komt het weer goed?
     
    Tussen hoop en wanhoop
    Tussen strijden en rusten
    Tussen lasten en lusten
    Waar is gezondheid en geluk te koop?
     
    Het leven gaat door, voor iedereen
    En ook al is het zwaar
    We zijn er voor elkaar
    Je komt er wel doorheen!
     
     
    Voor zijn lieve, sterke vriendin, want hoe leef je verder als degene met wie je mooie toekomstplannen had, plotseling niet meer is wie hij was, en de schade in zijn hoofd onherstelbaar lijkt?
    Lees meer...
    De essentie van dit gedicht spreekt me enorm aan...
     
    VOETSTAPPEN IN HET ZAND

    Ik droomde eens en zie,
    Ik liep aan 't strand bij lage tij
    Ik was daar niet alleen,
    want ook de Heer liep aan mijn zij.
    We liepen samen het leven door
    en lieten in 't zand
    een spoor van stappen, twee aan twee.
    De Heer liep aan mijn hand.
    Ik stopte en keek achter mij
    en zag mijn levensloop,
    in tijden van geluk en vreugd
    van diepe smart en hoop.
    Maar als ik goed het spoor bekeek,
    zag ik langs heel de baan
    daar waar het juist het moeilijkst was
    maar één paar stappen staan…
    Ik zei toen: 'Heer, waarom dan toch?!!
    Juist toen ik U nodig had…
    Juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
    op het zwaarste deel van mijn pad…’
    De Heer keek mij vol liefde aan
    en antwoordde op mijn vragen:
    ’Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,
    toen heb ik je gedragen…’
    Lees meer...
    Heb jij ook van die 'vandaag een jaar geleden was ik...'-gedachten? Gedurende het jaar heb je data die je je blijft herinneren; omdat je was geslaagd, omdat iemand is overleden, omdat je trouwde, omdat je een slechte uitslag kreeg, omdat je verhuisde, omdat je hond puppies kreeg, omdat je je been brak, omdat je een miljoen won. De redenen zijn divers, zowel positief als negatief.
     
    Mijn 'vandaag een jaar geleden'-gedachten gaan deze week (als vanzelfsprekend, voor mij) over het vertrek naar Azië. Een jaar geleden begon de grote reis, met als goede binnenkomer enkele bezoeken aan Hans Zegers in de gevangenis in Bangkok. Een jaar geleden bezocht ik hem voor het eerst, en hij liet een onuitwisbare indruk achter. Hoe zou hij terug denken aan deze dag vorig jaar? Het was er wellicht eentje zoals de 364 andere; eentje met honger, hitte, slecht slapen, kakkerlakken door de cel en het toppunt van verveling.
     
    Ik ben een jaar verder, en met mij de hele wereldbevolking. Iedereen heeft zo zijn eigen persoonlijke unieke verhaal. Positief of negatief.
     
    Het persoonlijke verhaal van Pedro Ruijzing wil ik onder de aandacht brengen. Misschien heb je hem onlangs gezien in het programma van Robert Jensen, waarin Pedro vertelde over zijn lange jaren in de hel van Thailand: Bangkwan Prison. In alle open- en eerlijkheid praat hij over hoe hem in een taxi werd aangeboden om veel geld te verdienen als hij even een pakketje uit Thailand ging halen. Hoe hij na drie weken vakantie vieren op het vliegveld in de boeien werd geslagen. Hoe met de jaren het besef kwam dat dit het stomste was dat hij ooit heeft gedaan. 9 jaar lang heeft hij over deze fout kunnen nadenken, onder dezelfde omstandigheden waarin Hans samen met velen nog elke dag leeft.
    Pedro is in 2004 teruggekomen naar Nederland. Het boek dat hij schreef ken je misschien van titel: Levenslang in Thailand. Erg indrukwekkend. Zijn verhaal is nu aangevuld met de ervaringen van zijn leven na de hel; hoe is het om na al die jaren gevangenschap terug te komen in een maatschappij, en wel de Nederlandse maatschappij? Kun je je leven weer oppakken, en zo ja hoe? Ik bestel zijn boek, want ik ben erg benieuwd. Heb je de uitzending van Jensen gemist? Je kunt 'm alsnog bekijken.
     
    Om deze dag af te sluiten met een terugblik op een vrolijk iets, is het vandaag een jaar geleden dat ik hij die nog altijd aan mijn zij staat voor het eerst in de ogen keek. Zulke dingetjes blijf ik onthouden.
    Lees meer...
    Ben weer thuis. Alweer terug van weggeweest. Het wordt zo normaal, het weer afscheid nemen van de mensen met wie ik twee weken intensief ben opgetrokken. Nog een laatste keer door de stad wandelen, alvorens weer in de bus te stappen naar het vliegveld. Voor de 12e keer in een jaar tijd de weg naar het vliegtuig zoeken, mezelf intussen vermakend met mensen kijken en Sudokuën (nieuw werkwoord?). Van de ene wereld naar de andere vliegen. En zoals gewoonlijk, meteen weer gewend bij thuiskomst. Nederland is en blijft thuis, hoe vaak en hoe ver ik ook wegga. Hier gaat het gewone leventje verder.
     
    Gisteren is slechts een herinnering,
    morgen is slechts een droom.
    Maar vandaag prettig geleefd,
    maakt van ieder gisteren
    een prettige herinnering
    en van iedere komende dag
    een droom vol hoop.
    Geniet daarom vandaag. 
    Lees meer...
    Reistips Cambodja
     
    Visum voor Cambodja
    Ik ben in het noorden van Cambodja de grens vanuit Thailand overgegaan, bij O Smach (ten noorden van Siem Reap). Hier kreeg ik een visum on arrival voor 20 dollar. Met mijn paspoort, 2 pasfoto's en een formuliertje werd dit heel snel geregeld.
     
    Dagbudget Cambodja
    In Cambodja kun je eten, slapen, reizen en leuke dingen doen van 10-15 euro per dag, afhankelijk van hoe low-budget je leeft. 
     
    Doen in Cambodja
    Siem Reap: Ankor Wat bezoeken natuurlijk. Je kunt niet in Cambodja zijn geweest zonder die eeuwenoude tempels te bekijken.
    Het landmijnmuseum geeft een goed beeld van de gevolgen van de oorlog op de jongere generatie van nu. Kinderen en jongeren die getroffen zijn door landmijnen, vinden hier onderdak en onderwijs zodat zij kans hebben op een goede toekomst. In dit museum krijg je informatie van de jongeren en kun je hen steunen door bijvoorbeeld zelfgemaakte spullen te kopen.
    Phnom Penh: Het Tuol Sleng S21 Museum is zeer indrukwekkend. Een concentratiekamp dat te bizar is voor woorden.
    Slapen: aan de Lakeside zit je midden in alles wat een backpacker makkelijk vindt: eten, muziek, internet, tourtjes, andere backpackers. Ook aan de Riverside zijn guesthouses, en in de stad.
    Lees meer...
    Gisteren is slechts een herinnering,
    morgen is slechts een droom.
    Maar vandaag prettig geleefd,
    maakt van ieder gisteren
    een prettige herinnering
    en van iedere komende dag
    een droom vol hoop.
    Geniet daarom vandaag.
    Lees meer...
    Loes in Azië
    Welkom!
     
    Verhalen en tips van mijn reizen kun je hier lezen.
     
    2005 ~ Thailand
    2005 - 2006 ~ 7 maanden door Azië  
    2007 ~ 5 maanden Zuid-Amerika
    2008 ~ Israël
    2009 ~ Nepal
    2010 ~ Myanmar/ Birma, Laos, Vietnam
    2011 ~ Maleisië en Bali
     
     
    Bangkwang Prison in Bangkok ~ nederlandse gevangen bezoeken
    Actie: Stuur een kaartje! ~ steunen van goede doelen in Azië.
     
    Bij vragen of opmerkingen kun je mailen of een berichtje achterlaten.
     
    Groetjes Loes
     
     
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl