Dit is de beste omschrijving van de noodkreet van Hans Zegers, die in de Bangkwang Prison in Bangkok zit. Sinds een jaartje of 3 brengt hij zijn dagen door in een cel van 4 bij 8, met 35 gezellige medegevangenen. Om 7 uur 's morgens mag (moet!) hij naar buiten, om geen fris luchtje te scheppen, om met 1000 mensen op een iets te klein terrein de dag door te brengen. Hoe die dag eruit ziet, heeft Hans me in bijna 2 uur tijd precies kunnen beschrijven, maar nog kan en wil ik me niet voorstellen hoe het echt is...

 

Goed, waar te beginnen met vertellen wat ik deze dag heb gedaan... Hoe een gesprek van 2 uur samen te vatten, hoe de indruk die het op mij maakt duidelijk te beschrijven, hoe de boodschap die Hans de wereld in wil sturen over te brengen...? Dit wordt een heel lang verhaal, maar het is de moeite van het vertellen en lezen waard. Ik heb Hans beloofd hem de wereld in te brengen, dus dat zal ik doen ook! Elke bezoeker, elk kaartje, of elk pakketje dat hem dit oplevert, is voor hem een niet te beschrijven vorm van geluk!

 

In Thailand zitten op dit moment zo'n 15 Nederlanders in de gevangenis vanwege vooral drugssmokkel of beschuldiging daarvan. Bangkwang Prison is een gevangenis in Bangkok, waar een aantal van hen een (levens)lange straf uitzitten, of de doodstraf hebben. Toen ik jaaaren geleden hoorde dat je deze gevangenen kunt bezoeken, wist ik zeker dat ik, mocht ik ooit in Thailand komen (had toen geen idee waar dat lag) ik deze gevangenen zou bezoeken. Voor vertrek heb ik veel verhalen en uitleg gelezen op internet, en met ' ervaringsdeskundigen' gemaild. Ook al verklaarden familie en vrienden me voor gek, voor mij stond vast: ik ga! En zo geschiedde.

 

Het is 5:30 als mijn wekker gaat. Tijdens een ontbijtje met yoghurt en vers fruit bereid ik me voor op wat komen gaat: een ontmoeting met 1 van de drie gevangenen die je op donderdagochtend kunt bezoeken. Ik weet niet goed wat ik kan verwachten, ga af op de gehoorde verhalen, maar weet wel dat het helemaal niet eng is. Naast me aan het tafeltje begint een Duits meisje een gesprek. ' Wat, je gaat naar een gevangenis? Om een gevangene te bezoeken? Mag ik mee?' Tuurlijk Catherine, hoe meer zielen, hoe meer vreugd voor de gevangenen. Echt letterlijke vreugd, onmisbare vreugd, zo blijkt later...

 

Samen gaan we op pad, de gevangenis is makkelijk te vinden. Ik tref er ook Marcel, van wie ik wist dat hij ook op bezoek ging vandaag. Dus toen waren we met 3. Ik had lastige bureaucratische toestanden verwacht met lang wachten, papieren invullen en paspoorten laten zien. Maar het ging erg soepel, het was flink druk met vooral Thai die hun mannen en zonen gingen bezoeken. We besloten dat Catherine op bezoek zou gaan bij Adriaan van Ommering, Marcel bij Rien Parlevliet en ik bij Hans Zegers. Het was erg raar om de gevangenis in te lopen, en te weten iemand voor je te hebben die daar 'woont'.

 

Stel je voor: een lange gang met veel krukjes, bij elk krukje een telefoon. Als je gaat zitten, kijk je tegen glas en tralies aan. Twee meter voor je zijn ook weer tralies, en daarachter zo'n zelfde telefoon. Zo praat je met de gevangene. We zaten zenuwachtig gedrieën naast elkaar, wetende dat de gevangenen werden opgeroepen. Hans kwam voor me zitten, we keken elkaar aan, en ik wist dat dit nog wel eens een 'gezellig' gesprek zou kunnen worden. Een gewone man, blond haar, knalblauwe ogen, en wel in voor een praatje. In de telefoon pratend deden we beide ons best het ijs te breken. Wat in godsnaam zeg je tegen iemand die 100 jaar gevangenisstraf heeft gekregen, en er pas 3 heeft opzitten?

 

Spontaan als we beide waren, kletsen we over van alles. Hoe het leven binnen is, hoe het leven buiten is, wat ons werk is (was), wat onze toekomstplannen zijn, hoe hij zijn dagen doorbrengt in de gevangenis, hoe ik mijn dagen doorbreng op reis, hoe Hans daar verzeild is geraakt, hoe zijn gezondheid is, hoe hij zich geestelijk goed houdt, en nog veel meer!

 

Hans vertelt veel, heel spontaan. Ik vraag hem van alles, hij vraagt evengoed van alles aan mij. Elke zin die ik te horen krijg maakt indruk, is onvoorstelbaar, ongelofelijk, onwerkelijk, maar toch is het echt zo dat hij in dat leven zit. Hij praat in de 'je-vorm' i.p.v. over 'ik'. Logisch, ik zou ook dit alles buiten mezelf neerzetten.

 

'Hoi, ik ben Hans, leuk dat je er bent. Wat maakt dat je hier verzeild bent geraakt?' Ik leg hem mijn verhaal een beetje uit, en voel me al meteen raar bij de woorden dat ik hier ben om lange tijd vakantie te vieren. Hans vindt het echter geweldig om te horen, is heel blij voor me. 'Elk contact met de buitenwereld is belangrijk. Je leeft hier helemaal in je eigen wereldje, een afschuwelijke wereld. Ik leef bij de dag. Ik wil niet verder kijken dan de volgende dag. Elke dag is hetzelfde als de vorige, en je weet dat de volgende gelijk zal zijn. Af en toe leef je een beetje op, als je onverwachts bezoek krijgt, of een brief. Dat is zo belangrijk, daar ben je dan heel blij mee. Even weer Nederlands praten, want hier is het alleen maar engels. En wat andere verhalen horen. Hier is alles hetzelfde, het is fijn om weer eens een normaal gesprek te hebben. Dan heb je weer wat om over te praten.' Gedurende ons gesprek merk ik inderdaad hoe Hans vertelt over mensen die al eerder bij hem op bezoek zijn geweest, post die hij heeft ontvangen, zo belangrijk is contact! 

 

'Hoe het leven hier is? Je slaapt met teveel mensen in een cel, je hebt 50 cm ruimte voor jezelf. Slapen doe je op dekentjes die je hebt gekocht. Ach, het went, op het beton slapen. Slapen doe je niet echt, er zijn altijd felle lampen aan dus het is helemaal licht. Ik heb wel eens nachtmerries, maar meestal kom ik niet verder dan mijn REM-slaap. Er lopen ratten, muggen, kakkerlakken zo groot als een vuist, en het is bloedheet. 's Morgens om 7:00 moeten we de cel uit, naar buiten. Door het terrein loopt een groot riool, waar water uit de rivier door stroomt. Daar moet je je in wassen. Bepaald niet hygiënisch, maar er is geen keus. Ik heb nogal een dunne huid en veel last van uitslag. Het eten dat we krijgen is een beetje rijst en iets van soep, en dat voor een hele dag. Niet een maaltijd waar je van kunt leven, dus we koken zelf. Nou ja, koken, we hebben iets van een vuurtje en een pan, daar roerbakken we wat in. Eten moet je zelf kopen. Het vlees is van heel slechte kwaliteit, alles eigenlijk. Maar je moet iets.'

 

'Geld, haha, praat me niet over geld. Ik krijg via de ambassade een lening van de Nederlandse staat, die ik, mocht ik ooit vrijkomen, met rente moet terugbetalen. Ik heb 3 euro per dag, en dat is te weinig om van te leven. Maar het moet. Gelukkig komen er af en toe pakketten met eten uit Nederland, of van bezoekers zoals jij. Het is hier zo corrupt als maar zijn kan. Contant geld is verboden in de gevangenis, maar je hebt het toch nodig om de bewakers om te kopen. Als je iets van ze gedaan wilt hebben of iets in ontvangst wilt nemen, willen ze geld zien. Die mannen moeten ook van een veel te laag loon leven, ze kunnen zelf niet rondkomen dus halen hun inkomsten bij ons. Trouwens, wij als blanken worden ook hier als de mensen met een dikke portemonnee gezien. Net zoals in de buitenwereld, waar blanken voor rijk aangezien worden. Terwijl we net zo min of nog minder hebben dan wie dan ook hier!'

 

'Sporten? Ik probeer af en toe wat hard te lopen, maar doe dat maar eens in 35 graden op een terrein zo groot als een voetbalveld, met een paar gebouwen en 1000 man erop. Soms 's morgens heel vroeg lukt dat wel. Mijn schoenen waren versleten, en een tijd geleden heeft iemand uit Nederland me schoenen opgestuurd. Nu kan ik weer goed lopen, heerlijk!'

 

'Mijn verdere bezittingen... ik heb een paar shirts en een paar korte broeken... verder... tsja. Niet echt iets. Oh ja, pennen en papier. Een vriendin uit Holland heeft me eens een cd-speler opgestuurd. Ik moest 20 euro betalen om die te mogen ontvangen, maar ik had 'm! 2 maanden geleden is er een grote zoekactie gedaan en alle apparatuur in beslag genomen. Ik heb mijn cd-speler kunnen verstoppen, dus ik heb hem nog! Gelukkig, want anders had ik voor niks zoveel geld betaald.'

 

'En al die ellende vanwege een paar pilletjes'. Voor mijn bezoek wist ik niet waar Hans voor zat, maar wel dat het iets met drugs was. Het deed er voor mij ook niet toe wat hij had gedaan en of hij wel of niet schuldig is. Feit is dat hij een te gigantisch zware straf heeft gekregen, waar letterlijk en figuurlijk niet mee te leven is. Om het leed van dat leven iets te verzachten, ging ik op bezoek.

'Tsja, ik was naief', begint de uitleg waarbij hij rood kleurt. 'Ik was 2 weken op vakantie in Thailand, en werd verliefd op een Thais meisje. Later ging ik terug naar haar, en we hadden een fijne tijd samen. Vlak voor vertrek kwamen er twee mannen met een pistool in mijn hotelkamer. Ze gaven me een pakje, en zeiden me dat mee het vliegtuig in te nemen en ergens te dumpen. Als ik dat niet zou doen, dan wisten ze mijn broer wel te vinden... Die zat op dat moment ook in Thailand, en de mannen wisten exact te vertellen waar. Ik heb het pakje meegenomen, en ben op het vliegveld gepakt. Het was een complot, waar ook het Thaise meisje in zat. Er zaten amfetaminepillen in het pak, met een waarde van zo'n 1500 euro.'

Het gearresteerd worden is het begin van alle ellende, en is al ellende op zich. 'Je wordt gearresteerd, en iedereen die achter je door de douane gaat mag gewoon doorlopen. Daar wordt niet meer naar omgekeken. Je wordt afgevoerd naar een donkere cel waar je twee weken moet zitten. Als je naar de gevangenis gaat, worden er grote ijzeren ringen om je voeten gebonden, met een ketting ertussen die aan elkaar wordt gelast.' Het valt me op hoe Hans dit vertelt zonder emotie, alsof het hem niet zelf is gebeurd maar hij een film beschrijft die hij vorige week gezien heeft. Ik vraag hem maar niet wat het op dat moment met hem deed... Dit is de verklaring van Hans, en nog steeds doet het er voor mij niet toe of het de waarheid is. Het is zijn waarheid, en het is allemaal al erg genoeg.

 

'Ik heb er niks aan als mensen zielig gaan lopen doen. Ik vind het leuk als je wat vertelt, de laatste nieuwtjes enzo. Ik hoorde dat het in Nederland niet helemaal lekker loopt de laatste jaren, dus daar hoef ik niet echt voor terug te komen', grapt Hans. We lachen wat om de regering, dat tegenwoordig iedereen daar in kan komen en dat hij dat dan ook wel een zal gaan doen als ie vrij komt. 'Vroeger was ik hulpverlener. Ik werkte met tienermoeders, en heb nog meer verschillende dingen gedaan. Als ik hier ooit uitkom, zal ik zeker weer hetzelfde werk gaan doen, want dat is het helemaal voor mij.' Als we komen op het feit dat de Nederlandse gevangenissen een hotel worden genoemd, weet Hans dat de gevangenen in Nederland in een wel vijfsterren hotel zitten. Hij heeft namelijk zelf in een gevangenis gewerkt, dus weet precies hoe het reilt en zeilt. Hij zou er alles voor over hebben om met iemand in Nederland te ruilen...

 

Bij de gevangenis is een winkeltje waar je spullen en eten kunt kopen voor de gevangenen. Als ik Hans vraag wat hij nodig heeft, schiet hij in de lach. 'Alles! Ik heb niks, en kan alles gebruiken. Wat ik nodig heb moet ik kopen, en daar heb ik geen geld voor, dus wat ik krijg is mooi meegenomen. Maar ik reken nergens op, en dan valt het altijd mee als ik iets krijg.' Met in mijn achterhoofd de goede-doelen-kas wil ik toch echt letterlijk van hem weten wat hij kan gebruiken. 'Nou ja, als je het zo vraagt... ik weet niet hoe groot je portemonnee is natuurlijk...' Ja Hans, groter dan die van jou! 'Koffie en koffiemelk, altijd lekker. Scheerschuim, altijd nodig. Sigaretten ook. Ik heb 32 jaar van m'n leven niet gerookt, maar hier kom en wil ik er niet vanaf. Een sigaret is nodig voor de rust, de ontspanning. Bananen, ander fruit, etenswaren, alles.' Na mijn bezoek heb ik in de gevangeniswinkel samen met Marcel en Catherine drie flinke pakketten gemaakt, waarmee ze weer heel eventjes vooruit kunnen.

 

Als hulpverlener en aankomend therapeut is mijn vraag hoe Hans niet gek wordt. Hoe hij in godsnaam zijn lichaam en geest overeind houdt. 'Moeilijk, maar het lukt. Ik heb altijd al last van bronchitis, en dat wordt hier niet minder. Er is een Engelsman die is helemaal doorgedraaid. Die loopt de hele dag naar peuken te zoeken op de grond. Wat dat betreft gaat het met mij wel. Je denkt niet verder dan 1 dag, en haalt alles uit kleine dingen.'

Ongelofelijk, wat een kracht... wat een doorzettingsvermogen... zonder enig uitzicht op ook maar enige vorm van toekomst, en levend in deze omstandigheden, jezelf in leven zien te houden... hoe zit het eigenlijk met die toekomst? Ik ben niet zo thuis in juridische zaken, en heb niet onthouden hoe het precies zat met gratie en rechtszaken. Wel is me duidelijk dat Hans voorlopig nog vast zit. 'Je kunt gratie krijgen als je 8 jaar zit, en dan duurt het 2 jaar voor alle administratie daar omheen rond is. Ik zit nu al 3 jaar, dus op z'n vroegst over 7 jaar gaat dat gebeuren.' Denken aan toekomst heeft weinig zin, de dag van vandaag is belangrijker.  

 

Hoe is het contact met de medegevangenen? 'Er lopen gestoorden rond hier. Mannen die vrouw en kinderen in stukken hebben gesneden en in de rivier hebben gegooid, er zitten er voor verkrachtingen, drugs, moord. Er zijn er die levenslang hebben omdat ze 20 moorden hebben gepleegd, waarvan 10 hier binnen. Als ze toch levenslang hebben maakt het ze meer uit. Verder zijn er allerlei clubjes. Ik trek naar de westerlingen toe, logisch. De Chinezen zijn met gokken bezig, de Nigerianen zijn van de drugshandel, de Birmezen werken alleen maar. Werken mogen wij als buitenlanders niet, we hebben tenslotte geen werkvisum. Zou ik ook niet willen, het werk dat ze doen is niet prettig. '

 

Bangkwang Prison ziet er niet uit alsof je er makkelijk uit komt. Toch zijn er ooit wilde ontsnappingsverhalen. Vanuit een gevangenis vlakbij blijken pas geleden 2 gevangen te zijn ontsnapt. Een bezoeker had pistolen mee naar binnen genomen, maar de gevangenen iedereen uit de weg hebben geruimd die op hun pad stond, en ze zijn vertrokken. Niet meer teruggevonden ook. Als weer gepakt worden, krijgen ze de doodstraf, terwijl je in Nederland dan gewoon weer braaf terug moet naar je cel. Ik stel met een knipoog voor dat ik bij mijn volgende bezoek 2 pistolen mee zal nemen. Een volgende bezoek gaat er zeker komen, die pistolen zal ik maar achterwege laten... een leven in het vooruitzicht als dat van Hans zie ik niet zo zitten, en de vrouwengevangenis in Thailand schijnt nog veel erger te zijn.

 

Hans vroeg me nog om zijn broer Fred te bellen. Gelukkig heb ik een goed geheugen, en kon ik zijn nummer na een aantal keer oefenen onthouden. Ik heb de daad bij het woord gevoegd, en ben toen ik terug in mijn guesthouse was meteen gaan bellen.

 

Hans vindt het heerlijk om bezoek te krijgen. Er komt gemiddeld, over het hele jaar bekeken, eens per maand iemand hem opzoeken. Vaak een backpacker. Het is lekker om dan weer eens Nederlands te praten. Ik zal het bezoeken van Hans dus flink gaan promoten bij jullie Nederlanders die ook gaan reizen!!!!

 

Mijn tweede bezoek aan Hans is een feit. Ik vond deze keer nog spannender dan de eerste, om hoe zijn reactie zou zijn dat ik er weer zou zitten. Balwin vergezelde me om Adriaan van Ommeringen te bezoeken. Hans kwam met Adriaan vanuit zijn cel gelopen. Er kwam een mooie glimlach op zijn gezicht toen hij me zag. Hij was zeer blij verrast dat ik hem weer kwam opzoeken. Vorige keer vertelde hij honderduit, en gaf antwoord op de vragen die ik stelde. Nu vertelde ik hem alles over wat ik dit weekend heb gedaan, vooral wat ik voor hem heb gedaan. Je had zijn gezicht moeten zien... Hans maakte geen vreugdedansje van blijdschap, en vanwege de tralies kon hij me niet omhelzen, maar ik weet zeker dat hij in een andere omgeving beide dingen gedaan zou hebben! Het kwam van heel ver, maar ergens in zijn ogen zag ik iets stralen. Heerlijk toch! Daar doe je het toch voor!

 

Terwijl we vorige week serieus aan de praat waren, hebben we nu vooral gelachen. Om de leuke dingen die ik deze week heb gedaan, de mensen die ik ontmoet heb, het relaxte eilandje waar ik ben geweest. Hans vertelde over de bizarre dingen die hij in Bangkwang ziet; hoe de gevangenen soms gaan vissen, hoe hij lol heeft met Steve en Bobby, zijn maten, en hoe de Thaise ladyboys (mannen verkleed als vrouw) zich gedragen.

 

Vorige keer heb ik Hans een pakket eten laten bezorgen. Bij de gevangenis is een winkeltje waar ik voor 10 euro een heleboel heb gekocht. Hij was daar erg blij mee, heeft weer wat goed kunnen eten. Ik had pen en papier bij om een boodschappenlijstje te maken voor Hans... hij voelde zich erg bezwaard om me te vertellen wat hij nodig had. Hij heeft ALLES nodig, dus het was heel moeilijk voor hem om te kiezen wat ik hem mag geven. Ik heb hem uiteindelijk zover kunnen krijgen om een lijstje te noemen; Banenen, mango's, sigaretten, koekjes, paracetamol, mars, plakjes kaas... hoe basic kunnen je behoeften zijn?

 

Andere keren ging ik 's ochtends op bezoek, dan mag je 2 uur praten. Deze keer 's middags, het bezoekuur is dan kort en we hebben maar een kwartier gekletst. Hans was zeer blij verrast me weer te zien! Ik had hem een aantal boodschappen van familie door te geven, en hij wilde weten wat ik in het weekend ga doen. Heel apart, hoe oprecht vervelend hij het voor me vond dat ik me een beetje ziek voel. Ach, ik heb alle middelen voorhanden om goed voor mezelf te zorgen, als hij ziek is zijn die middelen er niet.
Het wordt me steeds meer duidelijk dat ik inmiddels wel een beetje een beeld heb van hoe zijn leven eruit ziet, maar intussen weet ik nog niet de helft van hoe ellendig het is... Er zijn heel veel dingen waar hij niet over praat, logisch. Ik wil het ook allemaal niet weten, het is zo al indrukwekkend genoeg...

 

Namens Hans en de andere gevangenen doe ik wederom een oproep: 

"Ga je naar Bangkok, breng dan een bezoek aan Bangkwang!!"
Het is zo ontzettend belangrijk voor de gevangenen (hoe vaak heb ik dit al gezegd?), je komt heel makkelijk de gevangenis in (hoe dubbel is die uitspraak?), je raakt makkelijk aan de praat want ze willen alles van je weten. Zoals Hans zelf zegt: 'Ik ben geen monster en ik bijt niet, kan ook moeilijk door die tralies'. Ga dus niet alleen naar Kao San Road, the Grand Palace, de weekendmarkt, en andere toeristische attracties, maar neem ook een paar uur tijd om een bezoek te brengen aan Adriaan, Rien, Eddy of Lyiang. Ik ben heel blij dat ik me deze week heb ingezet voor Hans en anderen, ik heb hun week weer een beetje goed gemaakt door te kletsen en ze eten op te sturen. 

Ik hoor graag van je als je meer wilt weten, als je van plan bent te gaan, of als je nog twijfelt. Ik heb deze week al 4 mensen zover gekregen dat ze met me mee zijn gegaan en er zijn er een aantal die binnenkort gaan reizen en Bangkwang ook op de planning hebben staan. Geweldig!

Vandaag, op mijn allerlaatste dag in Zuid-Oost Azie voorlopig, heb ik een laatste bezoek gebracht aan Bangkwang Prison. Ook deze keer was ik niet alleen, maar in het gezelschap van Jenny. Haar verslag staat op outofasia.nl

 

Wederom heeft het bezoek ontzettend indruk op me gemaakt. Ik sprak weer met Hans Zegers, die blij was me na 3 maanden weer te zien. Wat een verrassing dat ik weer voor zijn neus stond! We hebben 2 uur zitten kletsen, hij wilde alles weten over mijn reis en wat ik heb beleefd. Ik vertelde Hans hoe ik heel vaak aan hem gedacht heb de afgelopen maanden. Hij blijkt ook regelmatig aan mij te zijn herinnerd door bezoekers die vertelden dat ze via dit weblog informatie hadden gevonden. Volgens Hans is mijn naam vaak genoemd, dus mijn doel om de Nederlanders in Bangkwang bekendheid te geven, is geslaagd!

 

Hij wil zijn hartelijke dank uitspreken voor iedereen die hem bezocht heeft. Ook heeft hij een aantal brieven en kaartjes ontvangen, onder anderen van mijn ouders. Daar was hij telkens ontzettend blij mee. Een bezoekje, een kaartje, het is een klein gebaar maar zo ontzettend belangrijk om de dagen, weken, maanden en jaren door te kunnen komen!

 

Jenny bezocht Adriaan van Ommeringen, die natuurlijk ook blij was een praatje te kunnen maken.

 

Toen het bezoekuur was afgelopen, kwamen er op de valreep 2 Belgische mensen binnen die bij Hans op bezoek wilden gaan. Helaas hadden zij de verkeerde tijden, en waren dus te laat om hem goed te kunnen spreken. Ontzettend jammer, want het was zo goed bedoeld van hen!

Gelukkig troffen we even later 3 Nederlanders die 's middags op bezoek zouden gaan, dus het was een topdag voor de mannen in Bangkwang. Ik ben heel blij voor ze, want bezoek is ontzettend belangrijk!

 

's Middags zijn Jenny en ik op bezoek gegaan bij Eddy en Li Yang. Helaas is hun bezoekuur korter en hebben we maar een half uur kunnen praten. Een halfuur dat echter voor hen ontzettend veel waard is! Eddy was zo blij dat we er waren, hij waardeert elk bezoek heel erg, ze hebben het zo hard nodig om even aan de 'dagelijkse sleur' te ontkomen. 3 maanden geleden heb ik hen een pakket eten opgestuurd, en ik vroeg ze of het goed aangekomen was. Dat was inderdaad zo, maar ze hadden natuurlijk geen idee van wie dat pakket afkomstig was. Van mij dus, nu weten ze welk gezicht er bij die verrassing zat. Ik ben blij dat ik ook deze mannen heb gesproken. Blij ook om te kunnen zien hoe hun gezichten, ondanks de omstandigheden, konden stralen toen we elkaar als afscheid toezwaaiden. Ik wens hen en hun naasten ontzettend veel kracht toe!

 

Iedereen die wel de komende maanden (jaren) in Bangkok is, vraag ik nogmaals om erover na te denken of je een bezoek wilt brengen aan deze doodgewone simpele aardige spontane Hollandse mannen. Wat je van ze te horen krijgt is niet vrolijk, maar laat dat geen drempel zijn om weg te blijven. Het is spannend om met iemand te gaan praten die je niet kent, maar zij weten het ijs wel te breken! Ze zullen een diepe indruk achterlaten, maar voor mij persoonlijk is dat een indruk die me heel veel waard is. Nooit, nooit zal ik deze bezoekjes vergeten. Nog steeds zie ik het als het hoogtepunt van mijn reis van 4 maanden. Als ik iets niet had willen missen tijdens mijn reis, dan was het wel in de ogen kijken van Hans, Eddy, en de anderen...

'Hoe voel je je er zelf onder?' is me meermaals bezorgd gevraagd na mijn gevangeniservaringen. Heel goed, is het antwoord. Ik ben heel blij dat ik deze mensen kan bezoeken. Het doet me realiseren dat ik veel vrijheid heb.

 

 

 

Tien jaar achter Thaise tralies - Machiel Kuijt

Levenslang in Thailand - Pedro Ruijzing

Bangkok Hilton - Sandra Gregory

The damage done - Warren Fellows